Is gemeentelijke bemoeienis nodig?
In dit artikel:
Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2026 staan Nederlandse gemeenten voor een simpele maar ingrijpende vraag: hoe houden we woonwijken en binnensteden leefbaar nu thuisbezorging explodeert? Gemeenten, webwinkels, bezorgbedrijven en bewoners worden direct geraakt door elke keuze over pakketbezorging: het bepaalt kosten, betrouwbaarheid en de druk op de openbare ruimte.
Pakketautomaten lijken aantrekkelijk: efficiënt voor bezorgers en populair bij sommige consumenten. In de praktijk botst dat echter met schaarse ruimte in straten vol fietsen, terrassen, laadpalen en bomen. Een automaat is geen neutrale toevoeging maar een claim op die ruimte en op het geduld van omwonenden. Bovendien willen de meeste mensen nog steeds thuisbezorgd krijgen, en een volledig dekkend netwerk van afhaalpunten in bestaande wijken is onrealistisch bij de huidige volumes.
Effectiever zijn vaak beleidsingrepen gericht op stadslogistiek: slimme venstertijden, betere routering, elektrische bestelwagens en lichte elektrische voertuigen kunnen meer maatschappelijke winst opleveren dan nog meer pakketkluizen. Pakketpunten hebben wél hun plek—vooral bij nieuwbouw, autoluwe wijken en mobiliteitshubs waar bezorgstromen vanaf het begin meeontworpen worden. Dat vraagt visie en regie van gemeenten, niet losse impulsbesluiten.
Ook de vraag of gemeenten thuisbezorging actief moeten faciliteren verdient discussie. Een groot deel van de volumegroei komt van internationale platforms die weinig bijdragen aan lokale economieën maar wel extra verkeer en verpakkingsafval veroorzaken—iets wat kan botsen met de wens vitale binnensteden te behouden.
Advies: behandel thuisbezorging als onderdeel van een samenhangende stadslogistieke visie: stel duidelijke regels, reserveer laad- en losruimte, stimuleer schone voertuigen en wees eerlijk over wat past in bestaande wijken. Webwinkels en bezorgers doen er verstandig aan actief mee te denken; gezamenlijk plannen voorkomt dat bezorging duurder, rommeliger en onbetrouwbaarder wordt—tot onvrede van iedereen, inclusief de consument.